Ο Carl Jung για τους δασκάλους

Ο Carl Jung για τους δασκάλους
"Ο καθένας μας θυμάται με σεβασμό τους καλούς δασκάλους του αλλά με ευγνωμοσύνη αυτούς που κατάφεραν να αγγίξουν την ψυχή μας. Το σχολικό πρόγραμμα είναι ένα απαραίτητο υλικό αλλά η ζεστασιά είναι το βασικό ζωτικό στοιχείο τόσο για ένα αναπτυσσόμενο φυτό όσο και για την ψυχή ενός παιδιού." (Ο Carl Jung για τους δασκάλους)

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Το δικό μας όραμα ενός Δημόσιου Εκπαιδευτικού Συστήματος


Δεν μας έφταναν τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, τα φορολογικά και ασφαλιστικά νομοσχέδια μας ήρθε από πάνω και το σκαρίφημα του "πολυνομοσχέδιου" για την. "αναβάθμιση" της Παιδείας.
Στην ίδια νεοφιλελεύθερη αγοραία καπιταλιστική στρατηγική απορρύθμισης και υποβάθμισης κάθε έννοιας Δημόσιου Κοινωνικού Αγαθού, ενταγμένο και αυτό βέβαια.
Σε πλήρη αρμονία με τους μακρόπνοους σχεδιασμούς του ήδη καταρρακωμένου Συμφώνου Σταθερότητας και τις προσταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Έτσι στον επερχόμενο εργασιακό μεσαίωνα ήρθε και η μεσαιωνικής καλογερίστικης νοοτροπίας βάπτιση της σαφούς υποβάθμισης του Δημόσιου Αγαθού της Παιδείας σε. «αναβάθμιση» και μάλιστα με «πυρήνα και πρωταγωνιστή τον μάχιμο εκπαιδευτικό ώστε να υπηρετείται η αρχή Πρώτα ο μαθητής»!
Ο μαθητής που μετατρέπεται σε αγχωτικό καταναλωτή υπηρεσιών εκπαίδευσης, μέσα σε ένα συνεχώς εντεινόμενο εξεταστικοκεντρικό σύστημα ενώ οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί σε κακοπληρωμένους ανασφαλείς πωλητές πληροφοριών.
Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, η Εκπαιδευτική Κοινότητα όλων των βαθμίδων και όλων των εργασιακών σχέσεων, Δημόσιου και Ιδιωτικού Δικαίου, αρθρώνει ήδη την αντίστασή της και στο πλευρό της οφείλει να βρεθεί κάθε ενεργός πολίτης.
καταθέτει και πάλι τις επεξεργασμένες θέσεις της για ένα Ανοικτό και Ανεξίθρησκο Σχολείο με ενεργούς κριτικούς μαθητές, συνοδοιπόρους στο ταξίδι της γνώσης και ικανούς για αισθητική απόλαυση καθώς και για υπεύθυνους λειτουργούς του, με παιδαγωγική επάρκεια και ερευνητική ελευθερία, εργασιακή εξασφάλιση και ικανοποιητικό μισθολόγιο, ανεξάρτητα σε όποιο τύπο ή βαθμίδα Δημόσιου ή Ιδιωτικού Σχολείου και αν εργάζονται. Αυτό δεν μας εμποδίζει να θεωρούμε κάθε ιδιωτική παροχή γνώσης ως παθογένεια του όλου συστήματος που οφείλει με ευθύνη της Πολιτείας σταδιακά να εκλείψει. Γιατί για μας η Παιδεία αποτελεί καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα και αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό.


Με βάση αυτή την αξιακή μας πεποίθηση παλεύουμε:


Για ένα Σχολείο της χαράς και της δημιουργίας που θα το νοιώθουν δικό τους μαθητές και δάσκαλοι.
Για ένα Σχολείο σ' όλες τις βαθμίδες πραγματικά Δημόσιο και Δωρεάν, με κτιριακές υποδομές αντίστοιχες των λειτουργιών του, ανοικτό στην τοπική κοινωνία.
Για ένα Σχολείο με πολιτιστικές ποικίλες δράσεις γεμάτες φως και πράσινο -και όχι τσιμεντένια κτήρια με ασφαλτωμένες αυλές-, το οποίο θα δημιουργεί συνθήκες περιβαντολογικής ευαισθησίας.
Για ένα Σχολείο όπου η μάθηση θα είναι πεδίο ελευθερίας, συνεργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης όλων των φοιτώντων σ' αυτό, ανεξάρτητα φυλής, χρώματος, θρησκεύματος, ειδικών αναγκών, μαθησιακών, πολιτισμικών, ταξικών, με βάση το σύνθημα «όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι».
Για ένα Σχολείο ελεύθερης δημιουργικής σχέσης δασκάλου και μαθητή, με έλεγχο των γνώσεων μέσα από αυτή την αναντικατάστατη παιδαγωγική σχέση και όχι ένα σχολείο κατάρτισης και συνεχών εξαναγκαστικών διαγωνισμών - εξετάσεων. Γι' αυτό απαιτούμε την κατάργηση των εξετάσεων και για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαιδευτική Βαθμίδα.
Για μια ουσιαστικά δίχρονη προσχολική αγωγή και όχι με νηπιαγωγεία προετοιμασίας για το Δημοτικό.
Για ένα Σχολείο με λιγότερες ώρες και δημιουργικότερες μαθησιακές διαδικασίες που θα αρχίζουν και θα τελειώνουν μέσα σε αυτό, χωρίς τσάντες, δουλειά στο σπίτι και ενισχυτικές φροντιστηριακές ανάγκες.
Για μια ουσιαστική δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Θεωρίας και Πράξης με ικανότητα ανάλυσης και σύνθεσης της πληροφορίας, δηλαδή μετατροπής της σε δημιουργική κριτική γνώση και στη βάση αυτή επαναλειτουργία του Λυκείου ως αυτόνομης διδακτικής βαθμίδας.
Για μια διευρυμένη δημόσια μεταλυκειακή βαθμίδα όπου θα αντικαταστήσει σταδιακά τα διάφορα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Για μια αυτοδιοικούμενη Ανώτατη βαθμίδα, όχι μόνο μετάδοσης αλλά παραγωγής, αναπαραγωγής και αποκλειστικής πιστοποίησης της γνώσης, ανοικτή στη διαπάλη των ιδεολογιών και των κοινωνικών αναγκών, σε λειτουργική σχέση με τα αντίστοιχα ερευνητικά κέντρα, με οργανωμένες δωρεάν μεταπτυχιακές σπουδές και κατοχυρωμένο το πανεπιστημιακό Άσυλο.
Με σαφή μέτρα προάσπισης του δικαιώματος κάθε ανθρώπου που ζει στην χώρα να μπορεί σ' όλη του τη ζωή να απολαμβάνει το δημόσιο αγαθό της Παιδείας Δωρεάν.
Με σαφή μέτρα υπέρβασης της σημερινής ταξικής διαρροής και αναπαραγωγής των κοινωνικών ανισοτήτων της εντεινόμενης κατάθλιψης των μαθητών, ιδίως στις εφηβικές και μεταεφηβικές ηλικίες.


Προφανώς όλα αυτά όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται από το σχέδιο-«όραμα» της κ. Υπουργού αλλά ακούγονται και ως εξωπραγματικά νεφελώματα για κάποιους «ρεαλιστές» και όχι μόνο νεοφιλελεύθερης δυστυχώς λογικής, όχι όμως από μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών λειτουργών που σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων και γραφειοκρατικών αγκυλώσεων καθημερινά τα επιχειρούν.
Κατά τα άλλα οι ρητορείες περί συγκριτικού ελληνικού πλεονεκτήματος στην Παιδεία και τον Πολιτισμό, περί αξιοκρατίας κ.λπ., που ακούγονται μονότονα από όλους τους Κυβερνώντες από την δεκαετία του '60, στην πράξη μένουν χωρίς αντίκρισμα.
Το αίτημα άλλωστε για 15% του Προϋπολογισμού για την Παιδεία δηλαδή του περί το 7% του ΑΕΠ παραμένει από τότε ανεκπλήρωτο.
Και μην επικαλεστούν την οικονομική κρίση και σ' αυτό το επίπεδο, γιατί αλλού είναι οι σπατάλες και μάλιστα μεγάλες του Υπουργείου και όχι στους χαμηλότερους στην Ε.Ε. μισθούς των εκπαιδευτικών.
Δυο ενδεικτικά νούμερα αρκούν. 100χιλιάδες ευρώ ξοδεύτηκαν για επικοινωνιακές φιέστες όπως η πρόσφατη για «Αριστεία και καινοτομία στην Εκπαίδευση» και ο αντίστοιχος διαγωνισμός, θα μοιράσει σε ιδιώτες 1δις 400χιλιάδες ευρώ. Για να σταματήσει λοιπόν η κοροϊδία, χρειάζεται αγώνας μέσα και έξω από το Εκπαιδευτικό σύστημα. Ιδιαίτερα στις σημερινές ώρες πολλαπλής κρίσης που οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η Παιδεία αποτελεί αξιακό αλλά και εμπειρικά αναγκαίο όρο υπέρβασής της!

Άλκης Ρήγος, πανεπιστημιακός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου