Ο Carl Jung για τους δασκάλους

Ο Carl Jung για τους δασκάλους
"Ο καθένας μας θυμάται με σεβασμό τους καλούς δασκάλους του αλλά με ευγνωμοσύνη αυτούς που κατάφεραν να αγγίξουν την ψυχή μας. Το σχολικό πρόγραμμα είναι ένα απαραίτητο υλικό αλλά η ζεστασιά είναι το βασικό ζωτικό στοιχείο τόσο για ένα αναπτυσσόμενο φυτό όσο και για την ψυχή ενός παιδιού." (Ο Carl Jung για τους δασκάλους)

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Οι μέρες της αφέλειας μας αποχαιρέτησαν…


H πρωτοβάθμια εκπαίδευση σήμερα έχει κανείς την αίσθηση, ή μάλλον τη βεβαιότητα, ότι ακολουθεί τα βήματα και την πορεία της χώρας. Στις πλάτες της γίνεται ένα πείραμα· δοκιμάζονται αντιδράσεις δοκιμάζονται αντοχές, δοκιμάζεται η ανοχή της.

Στη χώρα όπου εκπαιδευτικοί και μαθητές άπλωναν καθημερινά την πνευματική τους περιουσία και αντάλλασαν απόψεις, γνώμες και γνώσεις, σήμερα εν πολλοίς κυριαρχεί το πρόχειρο, το ξενόφερτο, το επιφανειακό με δόσεις επιβολής και αυταρχισμού· στοιχεία και χαρακτηριστικά ξένα προς την πραγματική παιδεία, ξένα προς την κουλτούρα του εκπαιδευτικού του Δημοτικού Σχολείου, άγνωστα, αδιάφορα και επώδυνα στην ιδιοσυγκρασία και τον ψυχισμό ενός παιδιού της συγκεκριμένης ηλικίας.

Ποιες έρευνες της παιδαγωγικής επιστήμης έδειξαν τάχα ότι μαθητές και μαθήτριες από 6 μόλις ετών επιβάλλεται να παραμείνουν επί 7 ώρες στο σχολείο καθημερινά, πολλές φορές σε αίθουσες ακατάλληλες –που λειτουργούν μόνο λόγω ανάγκης- καθηλωμένοι σε ένα ελάχιστο ζωτικό χώρο, διδασκόμενοι πολλές φορές παιδαγωγικά αντικείμενα αμφίβολης χρησιμότητας και αποτελεσματικότητας για την ηλικία τους;

Ποια πορίσματα έδειξαν ότι θα πρέπει επιπροσθέτως να βαθμολογούνται για την αισθητική τους άποψη, την «υποκριτική» τους επάρκεια και τη χρήση της τεχνολογίας;

Επιχειρείται να στηθεί ένα σχολείο που προοδευτικά θα αποξενώνεται από τον ανθρώπινο συναισθηματικό παράγοντα. Ένα σχολείο στο οποίο ο εκπαιδευτικός σε εντατικούς έως εξαντλητικούς ρυθμούς θα παίξει έναν περισσότερο διαχειριστικό ρόλο και οι μαθητές αυτής της πρώτης σχολικής ηλικίας θα παίρνουν πληθώρα γνώσεων τις περισσότερες φορές άχρηστων για τις πραγματικές πνευματικές ανάγκες, αναζητήσεις και ιεραρχήσεις.

Το Υπουργείο Παιδείας ευαγγελίζεται και διαφημίζει το νέο ψηφιακό σχολείο. Υποτίθεται νέα προγράμματα, νέος τρόπος παιδαγωγικής προσέγγισης, νέα ήθη. Τόσο νέα μάλιστα που φέτος ξεκίνησε για πρώτη φορά σχολική χρονιά χωρίς βιβλία. Είναι μάλιστα πολύ πιθανόν το ίδιο ακριβώς να ξανασυμβεί του χρόνου. Τα μηνύματα που έχουμε αυτό ακριβώς μας δείχνουν.

Το γεγονός αυτό, που σόκαρε την εκπαιδευτική κοινότητα, είναι αχαρακτήριστο. Αγγίζει τα όρια της ΥΒΡΗΣ με την αρχαιοελληνική της σημασία.

Ανεξαρτήτως της όποιας δικαιολογίας ψέλλισαν τα πιο αρμόδια χείλη, η αποστέρησης των μαθητών από το βασικό τους εκπαιδευτικό υλικό για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι γεγονός απαράδεκτο.

Καταδεικνύει την περιφρόνηση του Υπουργείου και των κυβερνήσεων προς την παιδεία. Καμία ενοχή, καμία παραίτηση, καμία ντροπή. Οι προτεραιότητες βλέπετε ήταν άλλες· παραπολιτικές διεργασίες, προσωπικές πολιτικές ανελίξεις, φιλοδοξία και ματαιοδοξία.

Χρειάστηκε για μια ακόμη φορά η στενή συνεργασία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων σε αρκετές περιπτώσεις για να σώσει την κατάσταση, να κρύψει και να ντύσει το γυμνό εκπαιδευτικό σύστημα.

Οι εκπαιδευτικοί, όπως και ολόκληρος ο δημόσιος τομέας, δέχονται σήμερα ολομέτωπη επίθεση. Μισθολογικές περικοπές, συνταξιοδοτικές ανατροπές, διαχωρισμός σε εκπαιδευτικούς διαφόρων ταχυτήτων, μετακινήσεις τους σε άλλα σχολεία, συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων με παράλληλες καταργήσεις οργανικών θέσεων. Παράλληλα γίνεται συζήτηση στα πολιτικά παρασκήνια για αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, ίσως με περαιτέρω μείωση του μισθού τους!

Έχουμε άποψη επ’αυτού. Αντιστεκόμαστε και προσφέρουμε. Συμβάλουμε πιο αποφασιστικά στη μόρφωση και την εκπαίδευση των μαθητών. Η κοινωνία σήμερα χρειάζεται στήριξη. Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας ακόμα μεγαλύτερη. Η κοινωνία στα δύσκολα της κατέφευγε στους δασκάλους της. Είναι άλλωστε σάρκα από τη σάρκα της. Σήμερα ως εκπαιδευτικοί πρέπει να αγωνιστούμε πάνω από πλαστούς διαχωρισμούς και ελιτισμούς, για να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός πραγματικού μετώπου για την παιδεία –επιδίωξη άλλωστε της εκπαιδευτικής αριστεράς ανέκαθεν- που θα απαρτίζεται από γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές της δευτεροβάθμιας.

Οι αντιθέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας και των κυβερνήσεων του Μνημονίου θα ενταθούν. Η σύγκρουση, όπως και σε όλα τα πεδία, θα είναι σκληρή. Η εποχή της αθωότητας πέρασε… Η εποχή της δημοκρατίας ή και της δημοκρατικής επίφασης γίνεται ταχύτατα παρελθόν. Ο διευθυντής, με νόμο που ψηφίζεται τους αμέσως επόμενους μήνες ανακηρύσσεται σε αυθεντία. Του αναγνωρίζεται πια απολύτως κυρίαρχος ρόλος. Ο αποφασιστικός ρόλος του συλλόγου διδασκόντων καταργείται και ο λόγος του φιμώνεται. Το ωράριο των εκπαιδευτικών αμφισβητείται και καταστρατηγείται. Το σχολείο συνολικά τελεί υπό διωγμό. Η κοινωνία αποψιλώνεται από τα έσχατα ερείσματα της· εξωθείται στη σύγκρουση· είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί την πρόκληση.

Η δημόσια δωρεάν παιδεία είναι κοινωνική απαίτηση και αίτημα διαχρονικό. Αισθανόμαστε ότι οφείλουμε να παλέψουμε για τα αυτονόητα. Να σταματήσουμε τη συρρίκνωση, το τέλμα, τη σήψη.

Για το λαό η παιδεία είναι προτεραιότητα. Να χτιστεί λιθαράκι λιθαράκι η εμπιστοσύνη όλων των φορέων και των παραγόντων της παιδείας. Να κλείσουμε της χαραμάδες άγονων αντιθέσεων ή καθοδηγούμενων συγκρούσεων. Οι μέρες της αφέλειας μας αποχαιρέτησαν… Έχουμε ευθύνες. Ας τις αναλάβουμε.

Ν.Κ

εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης

από την Πετρούπολη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου